यसरी टुट्यो अधिकारी दम्पती र अधिकारकर्मीको सम्बन्ध
पहिलो एसएमएस- ‘तपाईहरु आफ्नो काम गर्नू, मेरो डिसिजन भैसकेको छ । हावाको तालमा काम कुरा नगर्नू । म कि न्याय, कि अपराधीको टाउको लिएर आउँछु ।’ दोस्रो एसएमएस- ‘नमस्ते अब भोलि ११ बजेबाट ११ दिन ओपनग्राउन्ड, त्यसपछि काम भएन भने फूल अन्डरग्राउन्ड ।’ यस्ता बग्रेल्ती एसएमएस आउँछन् अचेल केही मानवअधिकारकर्मीका मोवाइलमा । दिनदिनका धम्कीपूर्ण एसएमएसले उनीहरु वाक्क दिक्क भइसकेका छन् । यी एसएमएस अरु कसैको नभएर वीर अस्पतालमा अनशनरत अधिकारी दम्पतीका छोरा नुरप्रसादले अधिकारकर्मीले पठाएका हुन् । नुरप्रसादले अधिकारकर्मीलाई पठाएको अर्को एसएमएसमा भनिएको छ, ‘जतिसक्दो छिटो न्याय दिलाउन सहयोग गरिदिनु, ढिला हुँदा पर्ने हेल्थ, इकोनोमिक एण्ड टाइम सबै-सबै मूल्य निकै महंगो हुने कुरा प्रष्ट पारिदिनु होला । हत्या नै गरे, कुरा नै सकियो, नत्र निकै महंगो हुन्छ ।’ आखिर आफ्नै सहयोगी अधिकारकर्मीमाथि अधिकारी दम्पतीका छोरा नुरप्रसाद किन यसरी जाइलाग्न थालेका होलान् ?
मानव अधिकारकर्मीलाई बन्दूक देखाएपछि….
छोरा कृष्णप्रसादको हत्यामा संलग्नलाई कारबाहीको माग गर्दै अनशन बसेका अधिकारी दम्पतीको अनशन तोड्ने विषयलाई लिएर छोरा नुरप्रसाद र अधिकारकर्मीवीचको सम्बन्ध निकै विगि्रसकेको छ । सम्बन्ध विग्रेको पछिल्लो घटना भने नुरप्रसादले २ अर्ब रुपैयाँ माग राखेपछि हो । ०७१ जेठ ६ गते अधिकारकर्मीसँगको छलफलमा नुरप्रसादले राज्यले २ अर्ब रुपैयाँ नदिने हो भने आमाबुबाको अनशन तोडिँदैन भन्दै अधिकारकर्मीलाई घुक्र्याएको एक मानवअधिकारकर्मी बताउँछन् । अस्पतालबाट बाबु नन्दप्रसादले पनि त्यही वचन दोहोर्याए । त्यसभन्दा अगाडिको एउटा घटनाबाट अधिकारकर्मी सशंकित हुन थालिसकेका थिए । घटना थियो, रातो पासपोर्ट । नुरप्रसादले राज्यद्धारा रातो पासपोर्ट उपलब्ध गराइदिन अधिकारकर्मीलाई पहल गर्न भनेका थिए । त्यतिबेला अधिकारकर्मीले व्यापार वा सरकारी नोकरीमा नुरप्रसादलाई संलग्न गराउने प्रयास गर्दै थिए । केही अधिकारकर्मीले अमेरिका वा युरोपको कुनै एक देशमा बसोवासका लागि पहल गरिदिने आश्वासन पनि नुरप्रसादलाई दिएका थिए । स्रोतका अनुसार नुरप्रसादले रातो पासपोर्ट मागेपछि अधिकारकर्मी चरण प्रसाई, दिनेश त्रिपाठी, सुवोध प्याकुरेल, सुदीप पाठक र मन्दिरा शर्मा भने बढी नै संशकित भएका थिए ।
महिलामार्फत् मानवअधिकारकर्मीको सुराकी
त्यस्तै अर्को घटनाले अधिकारकर्मीको शंकाको घेरा बढाइदियो । नुरप्रसादले वीर अस्पतालमा अनशनरत आमाबाबुलाई हेरचाह गर्न कैलाली जिल्लाकी बोहोरा थरकी एक महिलालाई पठाउने गरेका थिए । खासमा नुरप्रसादले अस्पतालमा अधिकारी दम्पतीलाई भेटन आउने व्यक्तिबारे बुझ्न सुराकी छोडेका रहेछन् बोहोरालाई । भेट गर्न आउने व्यक्तिले बोलेको भिडियो र अडियो रेकर्ड गर्ने र बेलुका बोहोराले नुरप्रसादलाई देखाउने गरेको पत्ता लगाए अधिकारकर्मीले । स्रोतका अनुसार अधिकारी दम्पतीका बारेमा अधिकारकर्मीले आयोजना गर्ने गोप्य बैठक वा कार्यक्रममा पनि बोहोरा पुग्थिन् । त्यस्ता कार्यक्रममा उनले मोबाइलमा भिडियो र अडियो रेकर्ड गर्ने र बेलुका नुरप्रसादलाई सुनाउने गरेको तथ्य अधिकारीकर्मीले फेला पारेर रंगेहात पक्राउ गरे । अनशन सुरु भएदेखि बोहोरा हरेक दिन अस्पताल गई गंगामाया र नन्दप्रसादलाई नुहाइदिने, कपाल कोरिदिने, तेल लगाइदिनेलगायतका काम गर्थिन् । नुरप्रसादले सुराकी छोडेको प्रमाणित भएपछि गत वैशाख १० गतेदेखि बोहोरालाई अस्पताल प्रशासनले प्रवेश रोक लगाएको थियो अधिकारकर्मीको आग्रहमा । नुरप्रसादका निकटहरुका अनुसार बोहोरालाई नुरप्रसादले आर्थिक सहयोग गर्दथे । त्यसो त बोहोरा र नुरप्रसादको टेलिफोन सम्बाद सुन्ने अस्पताल प्रशासनका कर्मचारीका अनुसार उनीहरुको सम्वाद निकै प्रेमपूर्ण हुने गरेको थियो ।
घर दिएर राख्ने प्रयास
अधिकारकर्मीको अनुरोधमा सरकारले काठमाडौमा एउटा घर भाडामा लिई अधिकारी दम्पतीलाई राख्ने योजना बनाएको थियो । राष्ट्रिय मानवअधिकार संगठनकी रसना ढकालका अनुसार सरकारले घर भाडा तिरिदिने गरी अधिकारी दम्पतिलाई बसोबासको व्यवस्था गर्ने प्याकेज तयार गरिएको थियो । तर, नुरप्रसादले स्वीकार गरेनन । ‘७० लाख भन्दा बढी ऋण छ, त्यो कसले तिरिदिन्छ ?’ भन्दै नुरप्रसादले अधिकारकर्मीको र सरकारको बन्दोवस्तीको प्याकेज स्वीकार गर्न मानेनन् । यसैक्रममा जेठ ८ गतेपछि भने नुरप्रसादले आफ्नो भाऊ बढाएर २ अर्बबाट १० अर्ब पुरयाएका छन् । उनले अधिकारकर्मीलाई यस्तै सन्देश पठाइरहेका छन् ।
आमाबुबालाई नभेटेको एक महिना नाघ्यो
अस्पताल प्रशासनका अनुसार बैशाख ५ गतेदेखि नुरप्रसाद अस्पतालमा आमाबाबुलाई भेट्न गएका छैनन् । स्रोतका अनुसार ५ गते राति ९ बजे अस्पताल पुगेर नुरप्रसादले ‘आमाबुबालाई उपचार गर्ने डाक्टर,नर्स सबैलाई गोली ठोकिदिन्छु’ भन्दै धम्क्याएर हिँडेका थिए । त्यसयता अर्धभूमिगत शैलीमा हिँडेका नुरप्रसादको बसाइ नगरकोटमा हुने गरेको उनीनिकटकले बताए ।
नूरप्रसादले बन्दूक देखाए
‘पछिल्लोपटक ६ जेठमा तपाईसँग हामी पाँच अधिकारकर्मीले गरेको छलफल सुखद रहेन, गंगामाया र नन्दप्रसाद अधिकारीको ज्यान बचाएर मात्र न्यायको लडाईलाई सार्थक टुंगोमा पुरयाउन सकिन्छ भन्ने सन्दर्भमा तपाईको निराशाजनक प्रतिक्रियाले हामी दुःखी भएर उठ्यौं’ यो भनाइ ०७१ जेठ ८ गते कनकमणि दीक्षितसहित ७ जना अधिकारकर्मीले जारी गरेको विज्ञप्तिमा उल्लेख छ । यो विज्ञप्तिले अधिकारी दम्पतीको पक्षमा वकालत गर्दै आएका एनजीओकर्मीहरु ०७१ साल लागेपछि विस्तारै पछि हट्न थालेको प्रष्ट संकेत गरेको छ । जेठ ६ गते नुरप्रसादसँग बैठक बस्न मानअधिकारकर्मीलाई हम्मेहम्मे परेको थियो । भेटका लागि मानवअधिकारकर्मीले पटक-पटक आग्रह गरेका थिए । तर, आफ्नै छुट्टै काम छ ‘म मिसनमा छु’ भन्दै नुरप्रसाद आउन मानेनन । पछि बाध्य भएर नुरप्रसाद मानवअधिकारकर्मीसँग भेट गर्न त आए, तर बसाइको सुरुबाटै विवाद भयो । झन्डै आधाघण्टा बसेका नुरप्रसादले ‘अनशन तोड्ने काम आमाबाबुको कुरा हो, मैले केही गर्न सक्दिँन, म मिसनमा छु’ भन्दै अधिकारकर्मीलाई नै उल्टै सम्झाए । त्यस भेटमा सुवोधराज प्याकुरेल, कनकमणि दीक्षित, मन्दिरा शर्मा, दिनेश त्रिपाठी, चरण प्रसाई, रसना ढकाल र सुरेश भट्टलगायत थिए । एक सहभागीका अनुसार सुरक्षागार्ड र हातहतियारसहित आएका नुरप्रसाद अधिकारकर्मीलाई समेत हतियारको धम्की दिँदै उठेर हिँडेका थिए । पछिल्लोपटक नुरप्रसाद र अधिकारकर्मीवीच भएको उत्कर्ष रुप थियो यो । र, त्यसपछि जेठ ८ गते उनीहरुले विज्ञप्ति निकाले । ६ गतेको बसाइमा आ-आफ्नो बाटो लाग्ने भन्दै नुरप्रसाद निस्केर हिँडेपछि अधिकारी दम्पतीको अनशन एक्लिँदै गएको छ । त्यसपछि निरन्तर अधिकारकर्मीको मोबाइलमा नुरप्रसादका धम्कीपूर्ण एसएमएस आउन थालेका छन् । अहिले अधिकारी दम्पत्तिको पक्षमा कनकमणि दीक्षितमात्रै देखिएका छन् । स्रोतका अनुसार चरण प्रसाई र दिनेश प्रसाई नुरप्रसादलाई व्यक्तिगतरुपमा नै मन मराउदैनन् । मन्दिरा शर्मा, सुवोधराज प्याकुरेलले खासै वास्ता गर्न छाडे पनि सुदीप पाठक र कनकमणि दीक्षित अधिकारी दम्पत्तिको स्वास्थ्य स्थितिलाई लिएर चिन्तित छन् ।
‘अधिकारी दम्पती अनशनमा हामी चुक्यौं’
अधिकारी दम्पतिको अनशनलाई साथ दिंदै आएका मानवअधिकारकर्मी आफुहरु चुकेको स्वीकार गर्न थालेका छन् । ‘सतही रुपमा हेरियो, जसले गर्दा हामीले धोका पायौं’ मानवअधिकारकर्मी यसै भन्न थालेका छन् । ’यो मुद्दामा वास्तवमा हामीले धोका पायौं । केही कुरामा चुक्यौं । उनी पीडित हुन् कि उनले अरुलाई पीडित बनाए भन्ने हामीले हेरेनौं’ जेठ ८ गते विज्ञप्ति जारी गर्नेमध्ये एक अधिकारकर्मी रसना ढकालले भनिन् । अधिकारकर्मीले उप्रान्त अधिकारी दम्पतीको सुरक्षा र स्वास्थ्यमात्रै सरोकार राख्नेछन् । स्वास्थ्य र सुरक्षामा केन्दि्रत हुने भएपछि अधिकारी दम्पतीको माग संभवत अगाडि बढ्ने छैन । मुद्दा अदालत पुगेपछि पनि अनशन तोड्दिन भन्नु शंकास्पद भएको ढकालको भनाइ छ । यस्तो थियो अधिकारकर्मीहरूको विज्ञप्ति -
पहिलो एसएमएस- ‘तपाईहरु आफ्नो काम गर्नू, मेरो डिसिजन भैसकेको छ । हावाको तालमा काम कुरा नगर्नू । म कि न्याय, कि अपराधीको टाउको लिएर आउँछु ।’ दोस्रो एसएमएस- ‘नमस्ते अब भोलि ११ बजेबाट ११ दिन ओपनग्राउन्ड, त्यसपछि काम भएन भने फूल अन्डरग्राउन्ड ।’ यस्ता बग्रेल्ती एसएमएस आउँछन् अचेल केही मानवअधिकारकर्मीका मोवाइलमा । दिनदिनका धम्कीपूर्ण एसएमएसले उनीहरु वाक्क दिक्क भइसकेका छन् । यी एसएमएस अरु कसैको नभएर वीर अस्पतालमा अनशनरत अधिकारी दम्पतीका छोरा नुरप्रसादले अधिकारकर्मीले पठाएका हुन् । नुरप्रसादले अधिकारकर्मीलाई पठाएको अर्को एसएमएसमा भनिएको छ, ‘जतिसक्दो छिटो न्याय दिलाउन सहयोग गरिदिनु, ढिला हुँदा पर्ने हेल्थ, इकोनोमिक एण्ड टाइम सबै-सबै मूल्य निकै महंगो हुने कुरा प्रष्ट पारिदिनु होला । हत्या नै गरे, कुरा नै सकियो, नत्र निकै महंगो हुन्छ ।’ आखिर आफ्नै सहयोगी अधिकारकर्मीमाथि अधिकारी दम्पतीका छोरा नुरप्रसाद किन यसरी जाइलाग्न थालेका होलान् ?मानव अधिकारकर्मीलाई बन्दूक देखाएपछि….
छोरा कृष्णप्रसादको हत्यामा संलग्नलाई कारबाहीको माग गर्दै अनशन बसेका अधिकारी दम्पतीको अनशन तोड्ने विषयलाई लिएर छोरा नुरप्रसाद र अधिकारकर्मीवीचको सम्बन्ध निकै विगि्रसकेको छ । सम्बन्ध विग्रेको पछिल्लो घटना भने नुरप्रसादले २ अर्ब रुपैयाँ माग राखेपछि हो । ०७१ जेठ ६ गते अधिकारकर्मीसँगको छलफलमा नुरप्रसादले राज्यले २ अर्ब रुपैयाँ नदिने हो भने आमाबुबाको अनशन तोडिँदैन भन्दै अधिकारकर्मीलाई घुक्र्याएको एक मानवअधिकारकर्मी बताउँछन् । अस्पतालबाट बाबु नन्दप्रसादले पनि त्यही वचन दोहोर्याए । त्यसभन्दा अगाडिको एउटा घटनाबाट अधिकारकर्मी सशंकित हुन थालिसकेका थिए । घटना थियो, रातो पासपोर्ट । नुरप्रसादले राज्यद्धारा रातो पासपोर्ट उपलब्ध गराइदिन अधिकारकर्मीलाई पहल गर्न भनेका थिए । त्यतिबेला अधिकारकर्मीले व्यापार वा सरकारी नोकरीमा नुरप्रसादलाई संलग्न गराउने प्रयास गर्दै थिए । केही अधिकारकर्मीले अमेरिका वा युरोपको कुनै एक देशमा बसोवासका लागि पहल गरिदिने आश्वासन पनि नुरप्रसादलाई दिएका थिए । स्रोतका अनुसार नुरप्रसादले रातो पासपोर्ट मागेपछि अधिकारकर्मी चरण प्रसाई, दिनेश त्रिपाठी, सुवोध प्याकुरेल, सुदीप पाठक र मन्दिरा शर्मा भने बढी नै संशकित भएका थिए ।
महिलामार्फत् मानवअधिकारकर्मीको सुराकी
त्यस्तै अर्को घटनाले अधिकारकर्मीको शंकाको घेरा बढाइदियो । नुरप्रसादले वीर अस्पतालमा अनशनरत आमाबाबुलाई हेरचाह गर्न कैलाली जिल्लाकी बोहोरा थरकी एक महिलालाई पठाउने गरेका थिए । खासमा नुरप्रसादले अस्पतालमा अधिकारी दम्पतीलाई भेटन आउने व्यक्तिबारे बुझ्न सुराकी छोडेका रहेछन् बोहोरालाई । भेट गर्न आउने व्यक्तिले बोलेको भिडियो र अडियो रेकर्ड गर्ने र बेलुका बोहोराले नुरप्रसादलाई देखाउने गरेको पत्ता लगाए अधिकारकर्मीले । स्रोतका अनुसार अधिकारी दम्पतीका बारेमा अधिकारकर्मीले आयोजना गर्ने गोप्य बैठक वा कार्यक्रममा पनि बोहोरा पुग्थिन् । त्यस्ता कार्यक्रममा उनले मोबाइलमा भिडियो र अडियो रेकर्ड गर्ने र बेलुका नुरप्रसादलाई सुनाउने गरेको तथ्य अधिकारीकर्मीले फेला पारेर रंगेहात पक्राउ गरे । अनशन सुरु भएदेखि बोहोरा हरेक दिन अस्पताल गई गंगामाया र नन्दप्रसादलाई नुहाइदिने, कपाल कोरिदिने, तेल लगाइदिनेलगायतका काम गर्थिन् । नुरप्रसादले सुराकी छोडेको प्रमाणित भएपछि गत वैशाख १० गतेदेखि बोहोरालाई अस्पताल प्रशासनले प्रवेश रोक लगाएको थियो अधिकारकर्मीको आग्रहमा । नुरप्रसादका निकटहरुका अनुसार बोहोरालाई नुरप्रसादले आर्थिक सहयोग गर्दथे । त्यसो त बोहोरा र नुरप्रसादको टेलिफोन सम्बाद सुन्ने अस्पताल प्रशासनका कर्मचारीका अनुसार उनीहरुको सम्वाद निकै प्रेमपूर्ण हुने गरेको थियो ।
घर दिएर राख्ने प्रयास
अधिकारकर्मीको अनुरोधमा सरकारले काठमाडौमा एउटा घर भाडामा लिई अधिकारी दम्पतीलाई राख्ने योजना बनाएको थियो । राष्ट्रिय मानवअधिकार संगठनकी रसना ढकालका अनुसार सरकारले घर भाडा तिरिदिने गरी अधिकारी दम्पतिलाई बसोबासको व्यवस्था गर्ने प्याकेज तयार गरिएको थियो । तर, नुरप्रसादले स्वीकार गरेनन । ‘७० लाख भन्दा बढी ऋण छ, त्यो कसले तिरिदिन्छ ?’ भन्दै नुरप्रसादले अधिकारकर्मीको र सरकारको बन्दोवस्तीको प्याकेज स्वीकार गर्न मानेनन् । यसैक्रममा जेठ ८ गतेपछि भने नुरप्रसादले आफ्नो भाऊ बढाएर २ अर्बबाट १० अर्ब पुरयाएका छन् । उनले अधिकारकर्मीलाई यस्तै सन्देश पठाइरहेका छन् ।
आमाबुबालाई नभेटेको एक महिना नाघ्यो
अस्पताल प्रशासनका अनुसार बैशाख ५ गतेदेखि नुरप्रसाद अस्पतालमा आमाबाबुलाई भेट्न गएका छैनन् । स्रोतका अनुसार ५ गते राति ९ बजे अस्पताल पुगेर नुरप्रसादले ‘आमाबुबालाई उपचार गर्ने डाक्टर,नर्स सबैलाई गोली ठोकिदिन्छु’ भन्दै धम्क्याएर हिँडेका थिए । त्यसयता अर्धभूमिगत शैलीमा हिँडेका नुरप्रसादको बसाइ नगरकोटमा हुने गरेको उनीनिकटकले बताए ।
नूरप्रसादले बन्दूक देखाए
‘पछिल्लोपटक ६ जेठमा तपाईसँग हामी पाँच अधिकारकर्मीले गरेको छलफल सुखद रहेन, गंगामाया र नन्दप्रसाद अधिकारीको ज्यान बचाएर मात्र न्यायको लडाईलाई सार्थक टुंगोमा पुरयाउन सकिन्छ भन्ने सन्दर्भमा तपाईको निराशाजनक प्रतिक्रियाले हामी दुःखी भएर उठ्यौं’ यो भनाइ ०७१ जेठ ८ गते कनकमणि दीक्षितसहित ७ जना अधिकारकर्मीले जारी गरेको विज्ञप्तिमा उल्लेख छ । यो विज्ञप्तिले अधिकारी दम्पतीको पक्षमा वकालत गर्दै आएका एनजीओकर्मीहरु ०७१ साल लागेपछि विस्तारै पछि हट्न थालेको प्रष्ट संकेत गरेको छ । जेठ ६ गते नुरप्रसादसँग बैठक बस्न मानअधिकारकर्मीलाई हम्मेहम्मे परेको थियो । भेटका लागि मानवअधिकारकर्मीले पटक-पटक आग्रह गरेका थिए । तर, आफ्नै छुट्टै काम छ ‘म मिसनमा छु’ भन्दै नुरप्रसाद आउन मानेनन । पछि बाध्य भएर नुरप्रसाद मानवअधिकारकर्मीसँग भेट गर्न त आए, तर बसाइको सुरुबाटै विवाद भयो । झन्डै आधाघण्टा बसेका नुरप्रसादले ‘अनशन तोड्ने काम आमाबाबुको कुरा हो, मैले केही गर्न सक्दिँन, म मिसनमा छु’ भन्दै अधिकारकर्मीलाई नै उल्टै सम्झाए । त्यस भेटमा सुवोधराज प्याकुरेल, कनकमणि दीक्षित, मन्दिरा शर्मा, दिनेश त्रिपाठी, चरण प्रसाई, रसना ढकाल र सुरेश भट्टलगायत थिए । एक सहभागीका अनुसार सुरक्षागार्ड र हातहतियारसहित आएका नुरप्रसाद अधिकारकर्मीलाई समेत हतियारको धम्की दिँदै उठेर हिँडेका थिए । पछिल्लोपटक नुरप्रसाद र अधिकारकर्मीवीच भएको उत्कर्ष रुप थियो यो । र, त्यसपछि जेठ ८ गते उनीहरुले विज्ञप्ति निकाले । ६ गतेको बसाइमा आ-आफ्नो बाटो लाग्ने भन्दै नुरप्रसाद निस्केर हिँडेपछि अधिकारी दम्पतीको अनशन एक्लिँदै गएको छ । त्यसपछि निरन्तर अधिकारकर्मीको मोबाइलमा नुरप्रसादका धम्कीपूर्ण एसएमएस आउन थालेका छन् । अहिले अधिकारी दम्पत्तिको पक्षमा कनकमणि दीक्षितमात्रै देखिएका छन् । स्रोतका अनुसार चरण प्रसाई र दिनेश प्रसाई नुरप्रसादलाई व्यक्तिगतरुपमा नै मन मराउदैनन् । मन्दिरा शर्मा, सुवोधराज प्याकुरेलले खासै वास्ता गर्न छाडे पनि सुदीप पाठक र कनकमणि दीक्षित अधिकारी दम्पत्तिको स्वास्थ्य स्थितिलाई लिएर चिन्तित छन् ।
‘अधिकारी दम्पती अनशनमा हामी चुक्यौं’
अधिकारी दम्पतिको अनशनलाई साथ दिंदै आएका मानवअधिकारकर्मी आफुहरु चुकेको स्वीकार गर्न थालेका छन् । ‘सतही रुपमा हेरियो, जसले गर्दा हामीले धोका पायौं’ मानवअधिकारकर्मी यसै भन्न थालेका छन् । ’यो मुद्दामा वास्तवमा हामीले धोका पायौं । केही कुरामा चुक्यौं । उनी पीडित हुन् कि उनले अरुलाई पीडित बनाए भन्ने हामीले हेरेनौं’ जेठ ८ गते विज्ञप्ति जारी गर्नेमध्ये एक अधिकारकर्मी रसना ढकालले भनिन् । अधिकारकर्मीले उप्रान्त अधिकारी दम्पतीको सुरक्षा र स्वास्थ्यमात्रै सरोकार राख्नेछन् । स्वास्थ्य र सुरक्षामा केन्दि्रत हुने भएपछि अधिकारी दम्पतीको माग संभवत अगाडि बढ्ने छैन । मुद्दा अदालत पुगेपछि पनि अनशन तोड्दिन भन्नु शंकास्पद भएको ढकालको भनाइ छ । यस्तो थियो अधिकारकर्मीहरूको विज्ञप्ति -
